مقدمه: دانش‌آموزان دوره متوسطه به عنوان یکی از حساس‌ترین گروه‌های جامعه، در مقطع بحرانی رشد و تکامل شخصیت قرار دارند. این گروه که شامل نوجوانان ۱۳ تا ۱۸ ساله می‌باشد، همزمان با گذار از کودکی به بزرگسالی، با چالش‌های متعددی در حوزه‌های مختلف زندگی روبرو هستند.

هدف: پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی اهمال‌کاری تحصیلی بر اساس بهزیستی روانشناختی ،خودپنداره و اضطراب تحصیلی انجام شد

روش: روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰4-۱۴۰۳ بودند که با روش نمونه‌گیری در دسترس 235 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه اهمال‌کاری تحصیلی سواری (1390)، پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف (2014)، پرسشنامه اضطراب تحصیلی فریدمن و جاکوب (1997) و پرسشنامه خودپنداره لیو و وانگ (2005) بود. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیر استفاده شد.

یافته ها: نتایج نشان داد که میان بهزیستی روانشناختی و خودپنداره با اهمالکاری تحصیلی رابطه منفی و معنادار و میان اضطراب تحصیلی با اهمالکاری تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. از سوی دیگر، این سه متغیر توانستند 38 درصد از واریانس اهمالکاری تحصیلی را تبیین کنند..

نتیجه گیری: بر این اساس، توجه به بهبود خودپنداره و ارتقای بهزیستی روانشناختی در کنار کاهش اضطراب تحصیلی می‌تواند راهکارهای مؤثری برای کاهش اهمال‌کاری و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان فراهم آورد.