مقدمه: خانواده به عنوان نخستین و بنیادی‌ترین نهاد اجتماعی، نقش کلیدی در شکل‌گیری شخصیت، رشد عاطفی و اجتماعی کودکان ایفا می‌کند. در این میان، والدین و به ویژه مادران، با ایجاد محیطی امن و پذیرنده، زمینه رشد سالم روانی فرزندان خود را فراهم می‌آورند.

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر الگوهای ارتباطی مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال اضطراب جدایی بوده است.

روش: روش پژوهش، توصیفی از نوع نیمه آزمایشی پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل با پیگیری دوماه بود. جامعه آماری شامل مادران دارای فرزند دارای اضطراب جدایی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰4-۱۴۰۳ بودند شامل 30 مادر دارای فرزند مبتلا به اضطراب جدایی بود که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و در دو گروه ازمایش و کنترل به صورت تصادفی جایگزین شدند. ابزار مورد استفاده در پژوهش ابزار گردآوری داده‌ها مقیاس رابطه والد-کودک (CPRS) که توسط پیانتا(1992) و مداخله درمانی ACT در قالب هشت جلسه گروهی ۶۰ دقیقه‌ای برای مادران گروه آزمایش و یک بار در هفته بر روی گروه آزمایش اجرا گردید. داده‌های جمع‌آوری‌شده با استفاده از روش‌های آماری تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و نرم‌افزار SPSS نسخه 24 تحلیل شدند.

یافته ها: نتایج به دست آمده اثر گروه مشخص کرد، تفاوت میان گروه مداخله و گروه کنترل از نظر میانگین نمرات تمامی سه الگوی ارتباطی در کل مراحل مطالعه معنادار است(05/0>P).

نتیجه گیری: تمرکز درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر عمل متعهدانه و هدفمند، مادران را قادر می‌سازد تا رفتارهای ارتباطی خود را بر اساس اهداف بلندمدت و ارزش‌های شخصی شکل دهند