این پژوهش با هدف بررسی عوامل مؤثر بر پایداری ازدواج، با در نظر گرفتن نقش میانجی‌گری تجربه مایی انجام شد. روش تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی بود و از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده گردید. جامعه آماری شامل کلیه افراد متأهل ساکن در شهرهای ورامین و پیشوا در سال 1404 بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند، 388 شرکت‌کننده انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد شاخص بی‌ثباتی زناشویی (بوث، جانسون و ادواردز، 1980)، پرسشنامه روابط ابژه اولیه بل ( بل، 1985)، مقیاس نیروی خود ( بشارت، 1396) و پرسشنامه تجربه مایی ( وِدِس و همکاران، 2015) گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با بهره‌گیری از مدل‌سازی معادلات ساختاری و آزمون‌های همبستگی انجام پذیرفت. مدل نهایی برازش قابل قبولی با داده‌ها نشان داد که شاخص‌هایی نظیر RMSEA = 0.076 و CFI = 0.899 گویای آن است. تمامی متغیرهای مشاهده‌شده بر سازه‌های نهفته مربوطه خود بار معناداری داشتند و بارهای عاملی آنها بالاتر از 0.3 بود (0.05 > p). علاوه بر این، نقش میانجی‌گر مایگی در رابطه غیرمستقیم روابط ابژه اولیه و نیروی خود با پایداری ازدواج تأیید شد. نتایج بر اهمیت روابط ابژه اولیه و نیروی خود، و همچنین نقش کلیدی مایگی به عنوان مکانیزمی تأثیرگذار بر پایداری ازدواج تأکید می‌کنند. در نتیجه، طراحی مداخلات آموزشی برای والدین (به‌ویژه مادران) با محوریت تقویت روابط ابژه اولیه و پرورش حس مایی می‌تواند به افزایش دوام ازدواج بیانجامد.