Rahman Institute of Higher Education Journal of Modern Psychology 2783-4433 6 2 2026 04 01 The Efficacy of Schema Therapy on Self-Compassion and Cognitive Distortions in Adolescents Affected by Romantic Breakup اثربخشی طرحواره درمانی بر شفقت به خود و تحریف شناختی نوجوانان آسیب دیده از شکست عاطفی 1 17 250308 10.22034/jmp.2026.557098.1157 EN Mohammad Nabaei Department of Psychology, ST.C., Islamic Azad University, Tehran, Iran. 0009-0002-5438-0363 Hossein Tavakoli Department of Psychology, ST.C., Islamic Azad University, Tehran, Iran. 0009-0005-1062-4321 Journal Article 2026 01 03 Objective: The present study aimed to investigate whether a group‑based schema therapy program is effective in improving self‑compassion and reducing cognitive distortions among adolescents who have experienced a recent romantic breakup. Methods: In 2025, thirty male adolescents from District 1 of Tehran who had recently undergone a romantic breakup were recruited using purposive sampling and randomly assigned to an experimental group (n = 15) and a control group (n = 15). All participants completed the Self‑Compassion Scale (SCS), the Cognitive Distortion Questionnaire (CDQ), and the Ross Love Trauma Questionnaire (RLTQ) at pretest and posttest. The experimental group received ten weekly 90‑minute sessions of schema therapy based on Young et al. (2003), while the control group received no intervention during the study period. Data were analyzed using analysis of covariance (ANCOVA) in SPSS 27 with a significance level of p < 0.05. Results: After controlling for pretest scores, schema therapy led to significantly higher self‑compassion (F = 10.933, p = 0.003) and significantly lower cognitive distortions (F = 9.976, p = 0.004) compared with the control group, with effect sizes indicating that 28.8% and 27.0% of the variance in these outcomes, respectively, were attributable to the intervention. Conclusion: The findings suggest that schema therapy is an effective intervention for enhancing self‑compassion and reducing cognitive distortions in male adolescents following romantic breakup. Further research with larger and more diverse samples is warranted هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی برنامه طرحواره‌درمانی گروهی بر بهبود خودشفقت‌ورزی و کاهش تحریف‌های شناختی در نوجوانانِ دارای تجربه شکست عاطفی اخیر انجام شد. روش‌: در سال ۲۰۲۵، سی نوجوان پسر از منطقه ۱ شهر تهران که به‌تازگی شکست عاطفی را تجربه کرده بودند، با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایگزین شدند. کلیه شرکت‌کنندگان در مرحله پیش‌آزمون و پس‌آزمون، پرسش‌نامه خودشفقت‌ورزی (نف، ۲۰۰۳)، پرسش‌نامه تحریف‌های شناختی (عبدالله‌زاده و سالار، ۲۰۰۹) و پرسش‌نامه تروما عشق راس (راس، ۱۹۹۹) را تکمیل کردند. گروه آزمایش طی ده جلسه هفتگیِ ۹۰ دقیقه‌ای، تحت طرحواره‌درمانی مبتنی بر الگوی یانگ و همکاران (۲۰۰۳) قرار گرفت و گروه کنترل در طول دوره مطالعه هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ و در سطح معنا‌داری ۰٫۰۵>p تحلیل شد. یافته‌ها: پس از کنترل نمرات پیش‌آزمون، طرحواره‌درمانی نسبت به گروه کنترل منجر به افزایش معنادار خودشفقت‌ورزی (F = 10.933, p = 0.003) و کاهش معنادار تحریف‌های شناختی (F = 9.976, p = 0.004) شد. اندازه‌های اثر نشان دادند که به‌ترتیب ۲۸٫۸٪ و ۲۷٫۰٪ از واریانس این پیامدها به مداخله نسبت داده می‌شود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها بیانگر آن است که طرحواره‌درمانی، مداخله‌ای مؤثر برای ارتقای خودشفقت‌ورزی و کاهش تحریف‌های شناختی در نوجوانان پسر پس از شکست عاطفی است. انجام پژوهش‌های بیشتر با نمونه‌های بزرگ‌تر و متنوع‌تر توصیه می‌شود.

https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_250308_ed3f01f9f56b982a896c2f757cebefe6.pdf

Rahman Institute of Higher Education Journal of Modern Psychology 2783-4433 6 2 2026 04 01 The Mediating Role of Online Fear of Missing Out in the Relationship Between Nomophobia and Online Gambling 18 35 244808 10.22034/jmp.2026.583043.1172 EN Raymond Nyuke Department of Applied Psychology, Faculty of Social Sciences, Midlands State University, Gweru, Zimbabwe 0009-0006-0041-8580 Michael Marivadze Department of Applied Psychology, Faculty of Social Sciences, Midlands State University, Gweru, Zimbabwe Geoffrey T Msipa Department of Applied Psychology, Faculty of Social Sciences, Midlands State University, Gweru, Zimbabwe Ephraim Dera Department of Applied Psychology, Faculty of Social Sciences, Midlands State University, Gweru, Zimbabwe Gideon K Mupedziswa Department of Applied Psychology, Faculty of Social Sciences, Midlands State University, Gweru, Zimbabwe Journal Article 2026 05 24 Objective: This study aimed to examine the mediating role of online fear of missing out in the relationship between nomophobia and aviator gambling symptoms severity. Methods: The study’s methodology was associative and cross-sectional in nature. Its population included all university students who resided in the Senga suburb of Gweru, Zimbabwe, during semester time (academic year 2025). 253 students were recruited using convenience and snowball sampling methods. Students completed the Nomophobia Questionnaire, Online Fear of Missing Out Inventory and the adapted Online Gambling Symptom Assessment Scale. Descriptive statistics, Pearson’s product moment correlation and structural equation modelling were used to analyse data at p < .05 level of significance in the JASP software (version 0.18.3). Results: Nomophobia was positively correlated with online fear of missing out (p < .001). Online fear of missing out was positively correlated with aviator gambling symptom severity (p < .001). Nomophobia’s correlation with aviator gambling symptom severity was non-significant (p = .057). The direct effect of nomophobia on aviator gambling symptom severity was not statistically significant (95% CI [-0.071, 0.026]) while its total effect was marginally significant (95% CI [0.002, 0.097]). Nomophobia’s indirect effect on aviator gambling symptom severity through online fear of missing out was significant (95% CI [0.037, 0.115]). Conclusion: This study demonstrates that nomophobia predicts aviator gambling symptom severity through online fear of missing out. Interventions to reduce students’ vulnerability to aviator gambling should target the cognitive-emotional experience of fear of missing out. هدف: این مطالعه با هدف بررسی نقش واسطه‌گری ترس از دست دادن آنلاین در رابطه بین نوموفوبیا و شدت علائم قمار هوایی انجام شد. روش‌ها: روش‌شناسی این مطالعه از نوع همبستگی و مقطعی بود. جامعه آماری آن شامل تمام دانشجویان دانشگاهی بود که در طول ترم تحصیلی (سال تحصیلی ۲۰۲۵) در حومه سنگا از شهر گوئرو، زیمبابوه، اقامت داشتند. ۲۵۳ دانشجو با استفاده از روش‌های نمونه‌گیری سهوی و توپی برفی (snowball) جذب شدند. دانشجویان پرسشنامه نوموفوبیا (ییلدیریم و کوریا، ۲۰۱۵)، پرسشنامه ترس از دست دادن آنلاین (Sette و همکاران، ۲۰۲۰) و مقیاس ارزیابی علائم قمار آنلاین تطبیق‌یافته (کالکان و گریفیتس، ۲۰۲۱) را تکمیل کردند. برای تحلیل داده‌ها در سطح معناداری p < .05 از آمار توصیفی، ضریب همبستگی محصول لحظه‌ای پیرسون و مدل‌سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزار JASP (نسخه 0.18.3) استفاده شد. نتایج: نوموفوبیا با ترس از دست دادن آنلاین همبستگی مثبت داشت (p < .001). ترس از دست دادن آنلاین با شدت علائم قمار Aviator همبستگی مثبت داشت (p < .001). همبستگی نوموفوبیا با شدت علائم قمار Aviator معنادار نبود (p = .057). تأثیر مستقیم نوموفوبیا بر شدت علائم قمار هوایی از نظر آماری معنادار نبود (فاصله اطمینان ۹۵٪ [-0.071, 0.026])، در حالی که تأثیر کل آن به طور حاشیه‌ای معنادار بود (فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.002, 0.097]). تأثیر غیرمستقیم نوموفوبیا بر شدت علائم قمار هوایی از طریق ترس آنلاین از دست دادن معنادار بود (فاصله اطمینان ۹۵٪ [0.

https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_244808_62c421bc49453ab62699f68a79afdf82.pdf

Rahman Institute of Higher Education Journal of Modern Psychology 2783-4433 6 2 2026 04 01 Predicting Speech Anxiety Based on Social Intelligence and Resilience in Students پیش بینی اضطراب سخنرانی بر اساس هوش اجتماعی و تاب آوری در دانشجویان 36 45 246471 10.22034/jmp.2026.589009.1176 EN Ghazal Sadat Pournesaei Assistant Professor of Psychology, Department of Psychology and Counseling, Ahrar Institute of Higher Education, Rasht, Iran. 0000-0003-2287-465X Journal Article 2026 06 28 Objective: The present study aimed to predict students’ speech anxiety based on social intelligence and resilience. Methods: A descriptive-correlational research design was employed. The study population consisted of students at Islamic Azad University, Bandar Anzali International Branch, during the 2025-2026 academic year. Using convenience sampling, 150 participants were selected. Data were collected via the Public Speaking Anxiety Scale (PSAS), the Tromsø Social Intelligence Scale (TSIS), and the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC). Statistical analysis was performed using SPSS-27, utilizing correlation and simultaneous regression analyses at a significance level of α=0.05. Results: The findings revealed a significant negative correlation between social intelligence and speech anxiety, as well as between resilience and speech anxiety. Furthermore, the regression model indicated that social intelligence and resilience accounted for 35% of the variance in speech anxiety. Conclusion: The results suggest that enhancing social intelligence and resilience may effectively reduce speech anxiety among students. هدف: پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی اضطراب سخنرانی دانشجویان بر اساس هوش اجتماعی و تاب‌آوری انجام شد. روش‌: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری پژوهش را دانشجویان واحد بین‌المللی آزاد بندر انزلی در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ تشکیل می‌دادند. با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس، ۱۵۰ شرکت‌کننده انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه اضطراب سخنرانی (PSAS)، پرسشنامه هوش اجتماعی (TSIS) و پرسشنامه تاب آوری (CD-RISC) بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ و از طریق تحلیل‌های همبستگی و رگرسیون همزمان در سطح معناداری α=0.05α=0.05 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: نتایج نشان داد که بین هوش اجتماعی و اضطراب سخنرانی، و همچنین بین تاب‌آوری و اضطراب سخنرانی، رابطه منفی و معناداری وجود دارد. علاوه بر این، مدل رگرسیون نشان داد که هوش اجتماعی و تاب‌آوری توانسته‌اند ۳۵ درصد از واریانس اضطراب سخنرانی را تبیین کنند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که تقویت هوش اجتماعی و تاب‌آوری می‌تواند به‌طور مؤثری باعث کاهش اضطراب سخنرانی در میان دانشجویان شود.

https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_246471_06f1f3b7d2be358ae2c9f1212213d421.pdf

Rahman Institute of Higher Education Journal of Modern Psychology 2783-4433 6 2 2026 04 01 The Relationship between Self-blame, Rumination, and Emotional Suppression in Students with Depressive Symptoms رابطه خودسرزنشی، نشخوار فکری و سرکوب هیجانی در دانشجویان با نشانه‌های افسردگی 46 54 246814 10.22034/jmp.2026.590456.1179 EN Elham Farokhzadeh M.A. in General Psychology, Department of Psychology, Afaq Institute of Higher Education, Urmia, Iran 0009-0006-5208-0972 Rahimeh Beyrampour M.A. in General Psychology, Department of Psychology, Afaq Institute of Higher Education, Urmia, Iran 0009-0007-5955-7996 Maryam Farhadi M.A. in General Psychology, Department of Psychology, Afaq Institute of Higher Education, Urmia, Iran 0009-0001-2829-3656 Journal Article 2026 01 24 Objective: Self-blame, rumination, and emotional suppression are among the cognitive and emotional processes associated with depressive symptoms. Therefore, the present study aimed to investigate the relationship between Self-blame, rumination, and emotional suppression in students experiencing depressive symptoms. Methods: A descriptive-correlational research design was employed. The study population consisted of graduate students at Afaq University, Urmia, during the 2023-2024 academic year. A sample of 60 participants was selected using purposive sampling. Data were collected using the Beck Depression Inventory-II (BDI-II), Weinberger Adjustment Inventory (WAI), and The Cognitive Emotion Regulation Questionnaire (CERQ). Data analysis was performed using SPSS-26, and Pearson correlation coefficients were calculated at a significance level of p<0.05. Results: The findings revealed significant correlations between Self-blame, rumination, and emotional suppression among students with depressive symptoms (p<0.05). Conclusion: Based on these results, it is suggested that implementing emotion regulation training through educational workshops could effectively reduce Self-blame and rumination in students exhibiting depressive symptoms. هدف: خودسرزنشی، نشخوار فکری و سرکوب هیجانی از جمله فرایندهای شناختی و هیجانی مرتبط با نشانه‌های افسردگی هستند. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خودسرزنشی، نشخوار فکری و سرکوب هیجانی در دانشجویان دارای نشانه‌های افسردگی انجام شد. روش: این پژوهش با روش توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل دانشجویان تحصیلات تکمیلی مؤسسه آموزش عالی آفاق ارومیه در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. نمونه‌ای ۶۰ نفره به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه افسردگی بک-ویرایش دوم (BDI-II)، پرسشنامه سازگاری واینبرگر (WAI) و پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (CERQ) جمع‌آوری شدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند و ضریب همبستگی پیرسون در سطح معناداری ۰/۰۵>P محاسبه شد. نتایج: یافته‌ها نشان داد که بین خودسرزنشی، نشخوار فکری و سرکوب هیجانی در دانشجویان دارای نشانه‌های افسردگی، رابطه معناداری وجود دارد (۰/۰۵>P). نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های این پژوهش، پیشنهاد می‌شود آموزش تنظیم هیجان از طریق برگزاری کارگاه‌های آموزشی به‌عنوان راهکاری مؤثر برای کاهش خودسرزنشی و نشخوار فکری در دانشجویان دارای نشانه‌های افسردگی مورد استفاده قرار گیرد.

https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_246814_b78f632d72b9a63c912625c19ad431c0.pdf

Rahman Institute of Higher Education Journal of Modern Psychology 2783-4433 6 2 2026 04 01 Development and Psychometric Validation of the Emotional Experience of Internet Shutdown Scale (EEISS) in Iranian University Students ساخت و اعتبارسنجی مقیاس تجربه هیجانی قطع اینترنت (EEISS) در دانشجویان ایرانی 55 70 250319 10.22034/jmp.2026.590196.1178 EN Mehdi Shomali Ahmadabadi Ph.D. in Psychology, Department of Education, Ardakan, Yazd, Iran 0000-0002-0218-2229 Atefeh Barkhordari Ahmadabadi Master's Degree in Clinical Psychology, Isf.C, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0000-0002-0062-3676 Journal Article 2026 07 05 Objective: The emotional experience of internet shutdown may increase psychological distress and contribute to maladaptive responses. This study aimed to develop and psychometrically evaluate the Emotional Experience of Internet Shutdown Scale (EEISS) among Iranian university students during the 2025–2026 academic year. Methods: This scale-development study used a descriptive–analytical survey design with correlational psychometric analyses. Students of Payame Noor University of Yazd (N = 420) were recruited Convenience Sampling. Data were collected using the researcher-developed EEISS, the Wartime Anxiety Scale to assess convergent validity, and Snyder’s Hope Scale () to examine divergent validity. Exploratory and confirmatory factor analyses and Pearson correlations were conducted in SPSS 26 and AMOS 24. Results: EFA showed that the EEISS consists of 10 items loading on three latent factors, jointly accounting for 80.967% of the total variance. CFA further supported the satisfactory fit of the three-factor model (RMSEA = 0.043, CFI = 0.991, GFI = 0.976). Convergent validity was evidenced by a positive, significant correlation with war anxiety (r = 0.275), whereas divergent validity was supported by a negative, significant correlation with hope (r = −0.331). The overall reliability of the scale, as indicated by Cronbach’s alpha (α = 0.875), reflected desirable internal consistency. Conclusion: Overall, these findings suggest that the EEISS possesses sound psychometric properties and can be employed as a valid and reliable instrument for the targeted assessment of the emotional experience of internet shutdown among university students.

https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_250319_4b98dd1e8cee57dcacc85a16c369e2c4.pdf

Rahman Institute of Higher Education Journal of Modern Psychology 2783-4433 6 2 2026 04 01 The Relationship Between Emotional Expression, Bodily Awareness, and Social Problem-Solving Skills with Social Anxiety in Adolescents رابطه ابراز هیجان، آگاهی بدنی و مهارت حل مسئله اجتماعی با اضطراب اجتماعی دانش آموزان 71 78 252972 10.22034/jmp.2026.602168.1190 EN Hossein Sharafi Marand M.A. in Educational Psychology, Department of Psychology, Islamic Azad University, Shabestar Branch, Shabestar, Iran 0009-0001-5680-8581 Nasrin Mohaddes Assistant Professor, Department of Psychology, Islamic Azad University, Shabestar Branch, Shabestar, Iran 0000-0002-8575-2193 Journal Article 2026 01 12 Objective: The present study aimed to investigate the relationship between emotional expression, bodily awareness, and social problem-solving skills with social anxiety among students. Methods: This study employed a descriptive-correlational research design. The statistical population comprised all male high school students in Marand during the 2024-2025 academic year, from which 331 participants were selected using convenience sampling. Data were collected using the Adolescent Social Anxiety Scale (SAS-A), the Emotional Awareness Questionnaire (EAQ-30), and the Social Problem-Solving Inventory (SPSI). The collected data were analyzed using Pearson correlation coefficients via SPSS version 26 at a significance level of p < .05. Results: The results indicated a significant negative correlation between emotional expression, bodily awareness, and constructive social problem-solving skills with social anxiety (p < .05). Furthermore, a significant positive correlation was observed between dysfunctional social problem-solving skills and social anxiety (p < .05). Conclusion: The findings suggest that possessing the ability to appropriately express emotions, having higher levels of bodily awareness, and employing constructive social problem-solving strategies are associated with lower levels of social anxiety in students. In contrast, the use of dysfunctional problem-solving strategies increases the risk of social anxiety. Consequently, designing and implementing educational programs focused on emotional expression, enhancing bodily awareness, and strengthening social problem-solving skills in schools can be an effective step in preventing and reducing social anxiety among adolescents. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ابراز هیجان، آگاهی بدنی و مهارت حل مسئله اجتماعی با اضطراب اجتماعی دانش‌آموزان انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی پسران دانش‌آموزان دوره دوم متوسطه شهرستان مرند در سال تحصیلی 1404-1403 بود که از میان آنان 331 نفر با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه اضطراب اجتماعی (SAS-A)، پرسشنامه خودآگاهی هیجانی (EAQ-30) و پرسشنامه حل مسئله اجتماعی (SPSI) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون با بهره‌گیری از نرم‌افزار SPSS نسخه 26 در سطح معناداری 05/0 تحلیل شدند. نتایج: یافته ها نشان داد که بین ابراز هیجان و اضطراب اجتماعی، آگاهی بدنی و اضطراب اجتماعی، و همچنین مهارت حل کارآمد مسئله اجتماعی و اضطراب اجتماعی، رابطه منفی و معنادار وجود دارد (P<0.05). همچنین، بین مهارت حل ناکارآمد مسئله اجتماعی و اضطراب اجتماعی رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد (P<0.05). نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که برخورداری از توانایی ابراز مناسب هیجان، آگاهی بیشتر نسبت به احساسات بدنی و استفاده از راهبردهای کارآمد حل مسئله اجتماعی، می‌تواند با کاهش اضطراب اجتماعی دانش‌آموزان همراه باشد؛ در حالی که به‌کارگیری راهبردهای ناکارآمد حل مسئله، خطر بروز اضطراب اجتماعی را افزایش می‌دهد. بر این اساس، طراحی و اجرای برنامه‌های آموزشی مبتنی بر آموزش مهارت‌های ابراز هیجان، ارتقای آگاهی بدنی و تقویت مهارت‌های حل مسئله اجتماعی در مدارس می‌تواند گامی مؤثر در پیشگیری و کاهش اضطراب اجتماعی نوجوانان باشد.

https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_252972_9cf2641eaab7c24b967528e24408dd10.pdf