Rahman Institute of Higher Education Journal of Modern Psychology 2783-4433 5 1 2025 01 01 Effects of Cognitive-Behavioral Therapy on Academic Anxiety of Children with Learning Disorders تأثیر درمان شناختی- رفتاری بر اضطراب تحصیلی کودکان با اختلالات یادگیری 1 12 194861 10.22034/jmp.2024.453960.1104 EN Hassan Shafaei Ph.D., Department of Physical Rehabilitation, Massage and Health-Improving Physical Culture, Moscow, Russia 0000-0001-5802-3385 Journal Article 2024 10 23 Objective: Reports showed that cognitive-behavioral therapy effectively helps patients overcome a wide variety of maladaptive behaviors, such as anxiety. The present study aimed to further examine this issue by exploring the effects of cognitive-behavioral therapy on the academic anxiety of children with learning disorders. Methods: The quasi-experimental research design was a pretest-posttest with a control group. The statistical population included 32 children (9-13 years) with academic anxiety (mild, moderate, and severe) who were selected by a convenience sampling method and randomly (using a coin-throwing method) assigned to two experimental and control groups. The standard School Anxiety Scale questionnaire was used to measure academic anxiety. The behavioral-cognitive therapy program was implemented over 12 sessions, consisting of 3 sessions of 45 minutes each per week, for the experimental group. After the intervention, all participants participated in a posttest. Paired sample t-test, independent t-test, and analysis of covariance were used to analyze data. Results: The average of academic anxiety before the intervention in the experimental and control groups was 23.94±2.18 and 22.87±3.64, respectively, and the independent t-test did not show a significant difference (P=0.39). The average of the groups showed that the academic anxiety scores of the experimental group had decreased compared to the pre-test scores (t=16.58, P<0.001). Finally, the results of ANCOVA presented that cognitive-behavioral therapy has led to a reduction in academic anxiety (P<0.001). Conclusion: Reconstructing children’s thoughts and beliefs helps them to identify their wrong thoughts about the exam and gradually replace them with correct beliefs and thoughts. Therefore, teachers and practitioners can use cognitive-behavioral therapy to help children with learning disorders have less anxiety without feeling hurt from the negative evaluation of others. هدف: درمان شناختی-رفتاری به طور موثر به بیماران کمک می کند تا بر طیف گسترده ای از رفتارهای ناسازگار مانند اضطراب غلبه کنند. هدف پژوهش حاضر مطالعه بیشتر این موضوع با بررسی تأثیر یک درمان شناختی- رفتاری بر اضطراب تحصیلی کودکان با اختلالات یادگیری بود. روش: طرح پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل 32 کودک (9 تا 13 سال) با اضطراب تحصیلی (خفیف، متوسط و شدید) بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به تصادف در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. برای سنجش اضطراب تحصیلی از مقیاس اضطراب مدرسه استفاده شد. برنامه رفتار درمانی شناختی به مدت 12 جلسه، هفته‌ای 3 جلسه 45 دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد. پس از مداخله، تمامی شرکت‌کنندگان در پس آزمون شرکت کردند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون t زوجی، t مستقل و تحلیل کوواریانس استفاده شد. نتایج: میانگین اضطراب تحصیلی قبل از مداخله در گروه آزمایش 18/2±94/23 و 64/3±87/22 بود و آزمون t مستقل تفاوت معنی‌داری را نشان نداد (39/0=P). میانگین گروه‌ها نشان می دهد که نمرات اضطراب تحصیلی گروه آزمایش نسبت به نمرات پیش آزمون کاهش یافته است (001/0 P< 58/16 t=). در نهایت، نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که درمان شناختی- رفتاری منجر به کاهش اضطراب تحصیلی شده است (001/0>P). نتیجه گیری: بازسازی افکار و باورهای کودکان به آنها کمک می کند تا افکار اشتباه خود را در مورد امتحان شناسایی کرده و به تدریج باورها و افکار صحیح را جایگزین آن کنند.

https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_194861_9409709816a38475180c7ac0b73cbe53.pdf

Rahman Institute of Higher Education Journal of Modern Psychology 2783-4433 5 1 2025 01 01 Prevalence of Internet Addiction among Psychology, Accounting, and Management Students at Islamic Azad University of Bandar Anzali شیوع اعتیاد به اینترنت در دانشجویان رشته روانشناسی، حسابداری و مدیریت دانشگاه آزاد بندرانزلی 13 19 214851 10.22034/jmp.2025.501669.1127 EN Kimia Peyghan PhD in Psychology, University Lecturer, Islamic Azad University, Bandar Anzali Branch, Anzali, Iran 0000-0001-5507-5550 Journal Article 2024 09 23 Objective: Internet dependency has become a global problem due to its high prevalence, rapid growth rate, and serious adverse consequences. Therefore, the present study aimed to investigate the prevalence of internet addiction among students majoring in Psychology, Accounting, and Management at the Islamic Azad University, Bandar Anzali Branch. Methods: This research was a descriptive study. The population of the study included all students majoring in Psychology, Accounting, and Management at the International Branch of Bandar Anzali Azad University in the academic year (2023-2024). Out of this population, 150 individuals were selected using the convenience sampling method. Then, the Internet Addiction Test (IAT) was administered to them, and the data were analyzed using frequency and percentage distributions. The analysis was performed using SPSS27 software. Results: The obtained frequency and percentage showed that 64 subjects (43.2%) were normal users without dependence or addiction to the internet. 75 subjects (46.8%) were at risk of internet addiction (had internet dependence), and 11 subjects (6%) had internet addiction. Conclusion: There was a small amount of internet addiction among students, but a high percentage of students had internet dependence, which justifies the need to pay attention to educating students on the optimal use of cyberspace. هدف: وابستگی به اینترنت به دلیل میزان بالای وقوع، نرخ رشد سریع و پیامدهای نامطلوب جدی آن به یک مشکل جهانی تبدیل شده است. هدف از پژوهش حاضر بررسی شیوع اعتیاد به اینترنت در دانشجویان رشته روانشناسی، حسابداری و مدیریت دانشگاه آزاد اسلامی واحد بندرانزلی بود. روش: این پژوهش یک مطالعه توصیفی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان رشته روانشناسی، حسابداری و مدیریت دانشگاه آزاد واحد بین الملل بندرانزلی در سال تحصیلی 1403-1402 بودند. از این تعداد 150 نفر با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. سپس پرسشنامه اعتیاد به اینترنت (IAT؛ یانگ، 2005) بر روی آنها اجرا شد و دادهها، با استفاده از نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: فراوانی و درصد به دست آمده نشان داد 64 نفر (2/43%) از آزمودنیها کاربر عادی بدون وابستگی و اعتیاد به اینترنت بودند. 75 نفر (8/46%) از آزمودنیها در معرض اعتیاد به اینترنت بوده (وابستگی به اینترنت داشتند) و 11 نفر (6%) از آزمودنیها دارای اعتیاد به اینترنت بودند. نتیجه گیری: میزان کمی از اعتیاد به اینترنت در بین دانشجویان وجود داشت اما درصد بالایی از دانشجویان دارای وابستگی به اینترنت بودند که این امر لزوم توجه به آموزش استفاده بهینه از فضای مجازی در بین دانشجویان را توجیه می کند.

https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_214851_7431b714fe403105478263d43865162e.pdf

Rahman Institute of Higher Education Journal of Modern Psychology 2783-4433 5 1 2025 01 01 The Relationship Between Self-Esteem and Academic Achievement with Test Anxiety in Students رابطه عزت نفس و پیشرفت تحصیلی با اضطراب امتحان در دانش آموزان 20 26 213542 10.22034/jmp.2025.478725.1121 EN Elnaz Jafarzadeh Mazraekhalafi Master Student, Department of Psychology, Faculty of Educational Sciences and Psychology, University of Mohaghegh Ardabili, Ardabil, Iran Niloofar Mikaeili Professor, Department of Psychology, Faculty of Educational Sciences and Psychology, University of Mohaghegh Ardabili, Ardabil, Iran. Journal Article 2024 09 15 Objective: The purpose of this study was to investigate how middle school students at Fakhri Zadeh School in Ardabil Province, during the 2023–2024 academic year, related their self-esteem and academic achievement to test anxiety. Methods: The descriptive-correlational research approach was used for the objective of the study. All middle school students at Fakhrizadeh School were included in the population, and 60 students from the same school were chosen for the study using a convenience sampling method. The Rosenberg Self-Esteem Scale (RSES) and the Test Anxiety Scale (TAS) were the instruments utilized in this study. The SPSS program version 23 was employed for the tests, which included linear regression and the Pearson correlation coefficient. Results: The current study's findings indicated no significant correlation between academic success and either test anxiety (p=0.47) or self-esteem (p=0.88). Test anxiety and self-esteem, however, were significantly and negatively correlated (p<0.001). Furthermore, test anxiety was significantly predicted by self-esteem (p<0.001). Conclusion: The findings of this study show that self-esteem plays a part in predicting test anxiety, and since students' self-esteem may be raised by offering them courses, it is feasible to establish the conditions necessary to lessen test anxiety. هدف: هدف از پژوهش حاضر تعیین رابطه عزت نفس و پیشرفت تحصیلی با اضطراب امتحان دانش آموزان مقطع راهنمایی مدرسه فخری زاده در استان اردبیل در سال تحصیلی 1402-1403 بود. روش: روش پژوهش بر حسب هدف کاربردی و از لحاظ روش به صورت توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مقطع راهنمایی مدرسه فخری زاده بود و نمونه این پژوهش شامل 60 نفر از دانش آموزان مدرسه مذکور بود که به صورت در دسترس نمونه‌گیری شد. ابزار مورد استفاده در این پژوهش مقیاس عزت نفس (RSES) و مقیاس اضطراب امتحان (TAS) بوده و آزمون مورد استفاده رگرسیون خطی و ضریب همبستگی پیرسون در نرم افزار SPSS نسخه 23 می‌باشد. نتایج: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که رابطه معناداری بین پیشرفت تحصیلی با عزت نفس (88/0=p) و اضطراب امتحان (47/0=p) وجود ندارد اما بین عزت نفس و اضطراب امتحان همبستگی منفی و معنادار وجود داشت (001/0>p). همچنین عزت نفس توانست به طور معناداری اضطراب امتحان را پیش‌بینی نماید (001/0>p). نتیجه‌گیری: نتایج به دست آمده از این پژوهش نشانگر نقش عزت نفس در پیش بینی اضطراب امتحان است و چون می‌توان عزت نفس را از طریق برگزاری دوره‌هایی در دانش‌آموزان افزایش داد، می‌توان زمینه کاهش اضطراب امتحان را فراهم نمود.

https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_213542_df73a8ca7d2034c74ab5a42e2ee21c96.pdf

Rahman Institute of Higher Education Journal of Modern Psychology 2783-4433 5 1 2025 01 01 A Comparison of Personality Characteristics, Perceived Social Support and Interpersonal Relationships in Prisoners who Successfully Returned to Society and Prisoners who Reoffended مقایسه ویژگی‌های شخصیتی، حمایت اجتماعی ادراک شده و روابط بین فردی در زندانیان موفق جهت بازگشت به جامعه و زندانیان با ارتکاب مجدد جرم 27 40 208985 10.22034/jmp.2024.487012.1123 EN Fatemeh Pooragha Roodbardeh Assistant Professor, Department of Psychology, Rahbordshomal Institute of Higher Education, Rasht, Iran 0000-0002-4659-8242 Seyed Omid Sotoudeh Navroodi PhD in Counseling, Consultant of Gilan Education Department, University Lecturer, Rasht, Iran 0000-0002-4024-6529 Journal Article 2024 09 16 Objective: The purpose of this study was to compare personality traits, Perceived Social Support, and interpersonal relationships between two groups of prisoners: those who successfully reintegrated into society and those who re-offended. Methods: This research employed a causal-comparative method. The population consisted of all individuals with a prison record in the central prison of Rasht city within the last 10 years (from 2014 to 2024). The sample size was 159 individuals (88 recidivists and 71 successfully reintegrated individuals), selected through purposive sampling in two groups: recidivists and successfully reintegrated individuals. Participants were assessed using NEO-Five Factor Inventory (NEO-FFI), The Multidimensional Scale of Perceived Social Support (MSPSS), and the Barton Communication Test Revised. The data were analyzed using SPSS-22 statistical software for the analysis of variance and independent t-tests. Results: The findings revealed that among personality traits, significant differences between the two groups were observed only in the two dimensions of extraversion (P < 0.001) and conscientiousness (P < 0.001), as well as in the total score of Perceived Social Support (P < 0.003) and interpersonal relationships (P < 0.003). The comparison of means indicated that the meaning of these dimensions was higher in the successfully reintegrated group. Conclusion: Based on the findings, it can be concluded that psychological variables such as extraversion and conscientiousness personality traits, as well as Perceived Social Support and appropriate interpersonal relationships, play a crucial role in successful reintegration into society and prevent re-offending. هدف: هدف این پژوهش مقایسه ویژگی‌های شخصیتی، حمایت اجتماعی ادراک شده و روابط بین فردی در دو گروه از زندانیان موفق در بازگشت به جامعه و زندانیان با ارتکاب مجدد جرم بود. روش‌: روش این پژوهش علی مقایسه‌ای است. جامعه آماری آن شامل دو گروه از زندانیان موفق در بازگشت به جامعه و گروه ناموفق که در 10 سال اخیر(از سال 1393تا سال 1403) در زندان مرکزی شهر رشت زندانی بودند. حجم نمونه 159نفر(88نفر با ارتکاب مجدد جرم و 71نفر با بازگشت موفق به جامعه) بود که به شیوه نمونه‌گیری در دسترس از بند جرائم عمومی انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه ویژگیهای شخصیتی نئو، حمایت اجتماعی ادراک شده و مهارتهای ارتباطی بود. سپس دادهها توسط آزمون تحلیل واریانس و تی مستقل مورد تجزیه و تحلیل قرار شدند. نتایج: یافته‌ها نشان داد که از بین ویژگیهای شخصیتی تنها در دو بعد برونگرایی و وجدانی بودن، در نمره کل حمایت اجتماعی ادراک شده و روابط بین فردی بین دو گروه تفاوت معنی داری وجود دارد و مقایسه میانگینها حاکی از بالاتر بودن میانگین این ابعاد در گروه با بازگشت موفق به جامعه بود. نتیجه گیری: میتوان گفت که متغیرهای روانشناختی چون ویژگی شخصیتی برونگرا و وجدانی بودن و نیز برخورداری از حمایت اجتماعی ادراک شده و روابط بین فردی مناسب می‌تواند در بازگشت موفق به جامعه نقش داشته باشد و مانع ارتکاب مجدد جرم شود.

https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_208985_14e7d0fa2ff0c47c3ce4a9a2f9d7e6ba.pdf

Rahman Institute of Higher Education Journal of Modern Psychology 2783-4433 5 1 2025 01 01 The Effectiveness of Music Therapy on Behavioral Problems in Children with High-Functioning Autism Spectrum Disorder اثربخشی موسیقی درمانی بر مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به اختلالات طیف اتیسم با عملکرد بالا 41 52 217767 10.22034/jmp.2025.512805.1135 EN Zahra Sayyad Amin Master's in Clinical Psychology, Department of Psychology, Islamic Azad University, Khalkhal Branch, Khalkhal, Iran Sanaz Ghannadi Master's in Positive Psychology, Department of Psychology, Payame Noor University, Ramsar Branch, Ramsar, Iran 0009-0007-4179-7836 Journal Article 2024 10 16 Objective: The present study aimed to investigate the effectiveness of music therapy on behavioral problems in children with high-functioning autism spectrum disorder. Methods: The research method employed in this study was a quasi-experimental design using a pre-test-post-test approach with a control group. The statistical population of the study consisted of high-functioning children with autism spectrum disorder attending special schools and counseling centers in Bandar Anzali city during the academic year 2023-2024. A total of 30 individuals were selected using purposive sampling and randomly assigned to two groups: an experimental group (15 individuals) and a control group (15 individuals). The Achenbach Child Behavior Checklist (CBCL) was used for both groups. The experimental group received ten 45-minute sessions of music therapy intervention, while the control group received no intervention. After the completion of the therapy sessions, the questionnaire was administered again to both groups. Data were analyzed using analysis of covariance (ANCOVA) statistical method with SPSS-27 software at a significance level of p < 0.05. Results: The results showed that music therapy is effective in improving behavioral problems of high-functioning children with autism spectrum disorder (p < 0.05). Conclusion: Therefore, it can be concluded that music therapy can be used to improve behavioral problems of high-functioning children with autism spectrum disorder in schools or rehabilitation centers. هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی موسیقی درمانی بر مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به اختلالات طیف اتیسم با عملکرد بالا بود. روش: روش تحقیق این پژوهش نیمه آزمایشی به صورت طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کودکان دارای اختلال طیف اتیسم با عملکرد بالا در مدارس استثنایی و مراکز مشاره شهرستان بندرانزلی در سال تحصیلی 1403-1402 بود که تعداد 30 نفر از آن‌ها با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر)، جای گرفتند. از پرسشنامه مشکلات رفتاری آخنباخ (CBCL، آخنباخ و رسکورلا، 2001) بر روی گروه ها استفاده شد. گروه آزمایش ده جلسه 45 دقیقه ای تحت درمان برنامه موسیقی درمانی قرار گرفت و گروه کنترل درمانی دریافت نکرد. پس از اتمام جلسات درمان، پرسشنامه مجددا بر روی هر دو گروه اجرا شد. داده ها با استفاده از روش آماری کوواریانس و با نرم افزار SPSS-27 در سطح معناداری 05/0 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: نتایج به دست آمده نشان داد، موسیقی درمانی بر بهبود مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم با عملکرد بالا موثر است (05/0p<). نتیجه گیری: بنابراین می توان نتیجه گرفت از روش موسیقی درمانی جهت بهبود مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به اختلالات طیف اتیسم با عملکرد بالا در مدارس یا مراکز توانبخشی می توان استفاده کرد.

https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_217767_4b0db7e189bf375e85890d6a34993888.pdf

Rahman Institute of Higher Education Journal of Modern Psychology 2783-4433 5 1 2025 01 01 The Effectiveness of Mindful Self-Compassion Program on Distress Tolerance, Emotional Expression, and Psychological Flexibility in Individuals with Social Anxiety Disorder اثربخشی برنامه شفقت به خود ذهن‌آگاهانه بر تحمل آشفتگی، ابراز هیجانی و انعطاف‌پذیری روانشناختی در افراد با اختلال اضطراب اجتماعی 53 71 218429 10.22034/jmp.2025.512273.1134 EN Sara Saeedinia M.A. Graduate of Psychology, Department of Psychology, Tabriz Branch, Islamic Azad University, Tabriz, Iran 0009-0001-7316-1935 Masoumeh Azmoudeh Assistant Professor, Department of Psychology, Tabriz Branch, Islamic Azad University, Tabriz, Iran 0000-0003-1534-9814 Journal Article 2024 09 13 Objective: The present study aimed to investigate the effectiveness of the mindfulness-based self-compassion program on distress tolerance, emotional expression, and psychological resilience in individuals with social anxiety disorder. Methods: This study was a quasi-experimental study with a pre-test and a post-test design. Thirty individuals with social anxiety disorder were selected through purposive sampling in counseling centers and cyberspace, and randomly assigned to two experimental and control groups. At the beginning and end of the study, the two groups answered the questionnaires, including Social Phobia Inventory (SPI), Distress Tolerance Scale (DTS), Emotional Expressiveness Scale (EES), and Cognitive Flexibility Inventory (CFI). The experimental group underwent a mindful self-compassion intervention for eight weekly sessions, 150 minutes per session, while the control group did not receive any treatment. Univariate analyses of covariance were employed to analyze the data using SPSS software version 27. Results: The results of ANCOVA analyses showed that there was a significant difference between the experimental and control groups in the post-test of distress tolerance, emotional expression, and psychological flexibility (p < 0.05). The results of the Bonferroni test showed that the experimental group had higher scores in the post-test of distress tolerance, emotional expression, and psychological flexibility than the control group (p < 0.05). Conclusion: Findings indicate that the mindful self-compassion program is effective in enhancing distress tolerance, emotional expression, and psychological flexibility for individuals with social anxiety disorder. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی برنامه شفقت به خود ذهن‌آگاهانه بر تحمل آشفتگی، ابراز هیجانی و انعطاف‌پذیری روانشناختی افراد با اختلال اضطراب اجتماعی انجام شد. روش: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون بود. تعداد 30 نفر افراد با اختلال اضطراب اجتماعی با روش نمونه‌گیری هدفمند در مراکز مشاوره و در فضای مجازی انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارش شدند. دو گروه در ابتدا و انتهای پژوهش، به فهرست‌واره هراس اجتماعی (کانور و همکاران، 2003)، مقیاس تحمل پریشانی (سیمونز و گاهر، 2005)، پرسشنامه ابرازگری هیجانی (کینگ و امونز، 1990) و سیاهه انعطاف‌پذیری شناختی (دنیس و وندورال، 2010) پاسخ دادند. گروه آزمایش طی 8 جلسه هفتگی، هر جلسه به مدت 150 دقیقه، تحت مداخله شفقت به خود ذهن‌آگاهانه قرار گرفتند، درحالیکه گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکرد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از تحلیل کوواریانس تک متغیری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 27 استفاده شد. نتایج: نتایج تحلیل‌های آنکووا نشان‌ داد که بین دو گروه آزمایش و کنترل در پس آزمون تحمل پریشانی، ابراز هیجانی و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی تفاوت معنی‌داری وجود دارد (p < 0.05). نتایج آزمون بونفرونی نشان داد که گروه آزمایش در پس آزمون تحمل پریشانی، ابراز هیجانی و انعطاف پذیری روانشناختی نمرات بالاتری نسبت به گروه کنترل داشت (p < 0.05). نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که برنامه شفقت به خود ذهن آگاهانه در افزایش تحمل پریشانی، ابراز هیجانی و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی می‌تواند موثر باشد.

https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_218429_91885b1de3801fb501f94fdce3a0e010.pdf