Rahman Institute of Higher EducationJournal of Modern Psychology2783-44334320240701The Impact of Mindfulness Training on Occupational Stress and Quality of Life among Operating Room Personnelتاثیر آموزش ذهن آگاهی بر استرس شغلی و کیفیت زندگی پرسنل اتاق عمل11220871510.22034/jmp.2024.453949.1102ENTinaSoltanahmadiDepartment of Physical Education, Urmia Branch, Islamic Azad University, Urmia, Iran0000-0001-5802-3385NiloofarRezaeiFriendship University of Russia, Ulitsa Miklukho-Maklaya, Moscow, Russia0009-0008-9953-0875HassanShafaeiDepartment of Physical Rehabilitation, massage and health-improving physical culture0000-0001-5802-3385TayebehKhayatanM. A. in Rehabilitation Counseling, Department of Psychology, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran0000-0002-6943-5139Journal Article20240310 <br /><strong>Objective</strong>: This research demonstrates that the practice of mindfulness training led to a notable decrease in occupational stress and an improvement in the overall quality of life for professionals working in operating rooms.<br /><strong>Methods</strong>: The method of the present research was practical in nature and quasi-experimental in the form of pretest-posttest with a control group. The statistical population of this research included all operating room experts in Tehran hospitals. 50 people from this community were selected by convenience sampling method and were randomly divided into two experimental (25 people) and control (25 people) groups. Data was collected using standard questionnaires. T tests and ANCOVA were used to analyze data. <br /><strong>Results</strong>: The results showed that there is no significant difference in both occupational stress and quality of life in the pretest (both P>0.05). However, it was observed that experimental group had significantly lower occupational stress and higher quality of life compared to control group in the posttest (both P=0.001). Finally, the results of ANCOVA showed significant differences between experimental and control groups in both occupational stress and quality of life (both P=0.001).<br /><strong>Conclusion</strong>: These findings indicate that mindfulness can play a crucial role in managing work-related stress among operating room experts. Consequently, by actively participating in mindfulness activities, it is plausible to create more favorable circumstances for professionals working in operating rooms in terms of their quality of life.هدف: این تحقیق نشان می دهد که تمرین ذهن آگاهی منجر به کاهش قابل توجه استرس شغلی و بهبود کیفیت کلی زندگی برای متخصصان شاغل در اتاق عمل شده است.<br />روش کار: روش پژوهش حاضر از نظر ماهیت کاربردی و نیمه آزمایشی در قالب پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه کارشناسان اتاق عمل بیمارستان های تهران می باشد. 50 نفر از این جامعه به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (25 نفر) و کنترل (25 نفر) قرار گرفتند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد جمع آوری شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های T و ANCOVA استفاده شد.<br />یافتهها: نتایج نشان داد که در پیشآزمون بین استرس شغلی و کیفیت زندگی تفاوت معناداری وجود ندارد (05/0 P> هر دو). اما مشاهده شد که گروه آزمایش در پس آزمون نسبت به گروه کنترل استرس شغلی به طور معنی داری پایین تر و کیفیت زندگی بالاتری داشتند (هر دو P=0.001). در نهایت، نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که بین گروههای آزمایش و کنترل از نظر استرس شغلی و کیفیت زندگی تفاوت معناداری وجود دارد (001/0P=).<br />نتیجهگیری: این یافتهها نشان میدهد که ذهن آگاهی میتواند نقش مهمی در مدیریت استرس ناشی از کار در بین کارشناسان اتاق عمل داشته باشد. در نتیجه، با مشارکت فعال در فعالیتهای ذهنآگاهی، ایجاد شرایط مطلوبتری برای متخصصان شاغل در اتاقهای عمل از نظر کیفیت زندگی قابل قبول است.https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_208715_5e29026f7165aa98afeabab18c3592d1.pdfRahman Institute of Higher EducationJournal of Modern Psychology2783-44334320240701Investigating the Relationship between Screen Time and Green Time with Academic Engagement and Academic Performanceبررسی رابطه بین زمان نمایش و زمان سبز با درگیری تحصیلی و عملکرد تحصیلی132620871710.22034/jmp.2024.462315.1109ENDavodGhaderiAssistant Professor, Department of Psychology, Sarab Branch, Islamic Azad University, Sarab, Iran0000-0002-7938-7214OmidEbrahimi ShahedPhD Candidate in Educational Psychology, Senior Advisor of Navid School, Tabriz, Iran0009-0000-8186-2646Journal Article20240505 <br /><strong>Objective</strong><strong>:</strong> This study investigated the relationship between screen time and green time with academic engagement and academic performance of secondary school students in Tabriz city.<br /><strong>Methods</strong><strong>:</strong> The present study was part of cross-sectional and descriptive studies of the correlation and prediction type. Three hundred eighty-five people from Tabriz secondary school students were selected in the first semester of the 2022-2023 academic year by multi-stage cluster sampling based on Morgan's table. All sample members completed Reeve's academic engagement scale (AES) and Screen Time Questionnaire (STQ). The student's GPA was considered their academic performance and was evaluated by adding two questions to the research questionnaires of the green time variable. The collected data were analyzed using Pearson's correlation coefficient, simultaneous regression, and SPSS<sup>23</sup> statistical software.<br /><strong>Results</strong><strong>:</strong> The results showed a negative and significant relationship between screen times, the dimensions of academic engagement, and the student's GPA. It was also found that there is a positive and significant relationship between green time and the dimensions of academic engagement (except the emotional involvement dimension) and students' GPA. Screen time and green time significantly contributed to explaining students' academic engagement and academic performance.<br /><strong>Conclusion:</strong> The results highlighted the importance of screen and green time in educational variables.<strong>هدف</strong>: هدف مطالعه حاضر بررسی رابطه بین زمان نمایش و زمان سبز با درگیری تحصیلی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر تبریز بود.<br /><strong>روش</strong>: مطالعه حاضر جزء مطالعات مقطعی و توصیفی از نوع همبستگی و پیش بینی بود. از جامعه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر تبریز در نیم سال اول تحصیلی 1401-1402 تعداد 385 نفر به شیوه نمونه گیری خوشه ایی چند مرحله ای و بر اساس جدول مورگان انتخاب شدند. تمامی اعضای نمونه پرسشنامه های درگیری تحصیلی ریو (AES) و پرسشنامه ی زمان نمایش (STQ) را کامل کردند. معدل دانش آموزان به عنوان عملکرد تحصیلی آنان در نظر گرفته شد و از طریق اضافه کردن دو سوال به پرسشنامه های پژوهش متغیر زمان سبز مورد ارزیابی قرار گرفت. داده های جمع آوری شده با آزمون های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون همزمان و از طریق نرم افزار آماری SPSS23 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.<br /><strong>نتایج: </strong> نتایج نشان داد که بین زمان نمایش با ابعاد درگیری تحصیلی و معدل دانش آموزان رابطه منفی و معنی دار وجود دارد. همچنین مشخص شد که بین زمان سبز با ابعاد درگیری تحصیلی (به جز بعد درگیری عاطفی) و معدل دانش آموزان رابطه مثبت و معنی دار وجود دارد. زمان نمایش و زمان سبز سهم معنی داری در تبیین درگیری تحصیلی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان داشتند.<br /><strong>نتیجه گیری</strong>: با توجه به نتایج بدست آمده اهمیت نقش زمان نمایش و زمان سبز در متغیرهای آموزشی برجسته شد.https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_208717_9bd517c0307d1be2fac5e5a800f406cd.pdfRahman Institute of Higher EducationJournal of Modern Psychology2783-44334320240701Effectiveness of Cognitive Behaviour Therapy in Reducing Bullying Behaviours of Adolescents in Taraba State, Nigeriaاثربخشی رفتار درمانی شناختی در کاهش رفتارهای قلدری در بین نوجوانان ایالت تارابا، نیجریه273620961610.22034/jmp.2024.453117.1099ENOscar AmosShewaM.Ed. Guidance and Counselling, Department of Guidance and Counselling, Faculty of Education, Taraba State University, Jalingo, Nigeria0009-0006-2251-010XGodswill AlhassanMosesM.Ed. Guidance and Counselling, Department of Guidance and Counselling, Faculty of Education, Taraba State University, Jalingo, Nigeria0000-0001-9941-9650Journal Article20240419 <br /><strong>Objective</strong>: This study examined the effectiveness of cognitive behaviour therapy (CBT) in reducing bullying behaviours among adolescents in Taraba State, Nigeria.<br /><strong>Methods</strong>: This study adopted a quasi-experimental design. The population of this study was 3,222 SS1 students of the 2022/2023 Academic Session and a sample of 24 adolescents were drawn as subjects of the study using purposive sampling. The researchers used a questionnaire titled Adolescents’ Behavioural Problem Questionnaire (ABPQ) for data collection. The data collected were analyzed using paired samples and independent samples t-test to analyze the hypotheses.<br /><strong>Results</strong>: The findings revealed that CBT was effective in reducing bullying behaviours among adolescents. The findings also revealed that there was gender difference in the effectiveness of CBT in reducing bullying behaviours among adolescents.<br /><strong>Conclusion</strong>: The researchers concluded that CBT is effective in ameliorating bullying behaviours among adolescent students. <br /><strong>هدف</strong>: این مطالعه اثربخشی درمان شناختی رفتاری (CBT) را در کاهش رفتارهای قلدری در بین نوجوانان در ایالت تارابا، نیجریه بررسی کرد.<br /><strong>روش</strong>: این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی بود. جامعه این پژوهش 3222 نفر از دانشآموزان SS1 دوره تحصیلی 2022/2023 و نمونهای متشکل از 24 نوجوان بهعنوان آزمودنیهای پژوهش با استفاده از نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. محققان از پرسشنامه ای با عنوان پرسشنامه مشکل رفتاری نوجوانان (ABPQ) با شاخص پایایی 0.81 برای جمع آوری داده ها استفاده کردند. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون t زوجی برای آزمون فرضیه 1 و آزمون t نمونه های مستقل برای تجزیه و تحلیل فرضیه 2 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. تمامی فرضیه ها در سطح معنی داری 0/05 مورد آزمون قرار گرفتند.<br /><strong>نتایج</strong>: یافتهها نشان داد که CBT در کاهش رفتارهای قلدری نوجوانان مؤثر است. یافتهها همچنین نشان داد که تفاوت جنسیتی در اثربخشی CBT در کاهش رفتارهای قلدری در بین نوجوانان وجود دارد.<br /><strong>نتیجهگیری</strong>: پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که CBT مداخله مؤثری در بهبود رفتارهای قلدری دانشآموزان نوجوان است.https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_209616_a4724db06ebb2c5c79fb100a80634d9b.pdfRahman Institute of Higher EducationJournal of Modern Psychology2783-44334320240701The Correlation between Metacognitive Beliefs and Academic Performance in Students: Mediating Role of Learning Stylesرابطه باورهایفراشناخت با عملکردتحصیلی دانشآموزان با نقش میانجی سبکهاییادگیری375320961710.22034/jmp.2024.473600.1116ENSeyed OmidSotoudeh NavroodiPhD in Counseling, Consultant of Gilan Education Department, University Lecturer, Rasht, Iran0000-0002-4024-6529MatinaBagheri TouchaeeMaster's Student in Educational Psychology, Department of Psychology, Simai Danesh Non-Profit University, Rasht, Iran0009-0008-6551-835XJournal Article20240315 <br /><strong>Objective</strong>: Academically successful students may expect higher performance in their next projects, volunteer work, and study sessions. Consequently, the primary emphasis of educational experts has always been elements impacting academic performance. This article examined the mediating effect of learning styles in the interaction between metacognitive viewpoints and students's academic achievement.<br /><strong>Methods</strong>: This was descriptive, correlational study. Total number of female high school students in Astaneh Ashrafieh was 1,211. Random sampling enabled a cohort of 291 students to be chosen. Data were obtained with Academic Performance Questionnaire, Metacognitive Beliefs Questionnaire (MCQ) and Learning Style Orientation Measure (LSOM). Data analysis included structural equation modeling applied using SPSS-22 and Smart PLS 3.2.9 tools and correlation testing.<br /><strong>Results:</strong> The findings revealed that indirectly, metacognitive views influenced academic performance by means of learning techniques. Moreover, academic performance revealed rather strong and unambiguous links between metacognitive perspectives and learning techniques (p <.05).<br /><strong>Conclusion</strong>: Improved metacognitive views among students assist them to plan, define precise targets, track their learning activities and academic growth, and identify their strengths and flaws. Improving academic success and preventing academic failure depend on one focusing on the influence of metacognitive aspects and students' learning styles. At last, this study underlines how much learning techniques and metacognitive attitudes affect academic performance. The results reveal that by developing metacognitive abilities and appreciating various learning approaches, teachers may support their students in obtaining their academic goals quite efficiently. <br /><strong>هدف</strong>: دانش آموزان با توجه به عملکرد تحصیلی موفق میتوانند عملکرد بهتری در تحصیل، جامعه و در زندگی آینده خود داشته باشند، به همین منظور عوامل مؤثر بر عملکردتحصیلی همواره مورد توجه متخصصان تعلیم و تربیت میباشد. لذا پژوهش حاضر با هدف نقش واسطهای سبکهای یادگیری در رابطه بین باورهای فراشناختی و عملکرد تحصیلی دانشآموزان انجام شد.<br /><strong>روش</strong>: روش تحقیق این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دختران دانشآموز متوسطه دوم شهر آستانه اشرفیه به تعداد 1211 نفر بود که 291 نفر بر اساس روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه عملکرد تحصیلی، پرسشنامه باورهای فراشناختی (MCQ) و مقیاس جهت گیری سبک یادگیری (LSOM) به دست آمد. تجزیه و تحلیل داده ها شامل مدل سازی معادلات ساختاری با استفاده از ابزارهای SPSS-22 و Smart PLS 3.2.9 و آزمون همبستگی بود.<br /><strong>نتایج: </strong>نتایج نشان داد باورهای فراشناخت تأثیر غیرمستقیم و به واسطهی سبک های یادگیری بر عملکردتحصیلی دارد. علاوه بر این باورهای فراشناخت و سبک های یادگیری هر کدام به طور جداگانه رابطه مثبت و معنیداری با عملکرد تحصیلی دارند (05/0 P<).<br /><strong>نتیجه گیری:</strong> با توجه به نتایج بهدست آمده، هرچه جایگاه باورهای فراشناختی در بین یادگیرندگان بالاتر باشد، قادر خواهند بود برنامه ریزی دقیقتری داشته باشند و اهداف ویژه را تشخیص دهند و از فعالیتهای یادگیری و پیشرفت عملکرد تحصیلیشان آگاه باشند و نقاط قوت و ضعف خود را تشخیص دهند. برای افزایش عملکرد تحصیلی و پیشگیری از افت تحصیلی باید به سهم عوامل فراشناختی و سبکهای یادگیری دانشآموزان اهتمام ویژهای داشت.https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_209617_81a38c0b5f29e2a15f6574994460762c.pdfRahman Institute of Higher EducationJournal of Modern Psychology2783-44334320240701Normative Study and Psychometric Properties of the Digital Quotient Test in Children and Adolescents Aged 8-18 in the Iranian Communityهنجاریابی و تعیین ویژگی های روانسنجی آزمون هوش دیجیتال در کودکان و نوجوانان 18-8 سال در جامعه ایرانی.546420949210.22034/jmp.2024.476259.1119ENMarziehPoursalehy NavidehAssociate Professor, Department of Psychology, East Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran0000-0001-5296-9778AhmadRezaMatinfarAssistant Professor, Department of Technology, Imam Hosein University, Tehran, Iran.Journal Article20240301 <br><strong>Objective</strong><strong>:</strong> Digital Quotient (DQ) refers to a comprehensive set of digital competencies derived from universal ethical values that aim to enhance human interaction with, control, and create technology. The present study aimed to establish norms and examine the psychometric properties of the Digital Quotient Test in children and adolescents aged 8-18 in the Iranian community.
<strong>Methods</strong><strong>:</strong> This study's statistical population included students of the First and Second Elementary Schools and the First and Second Secondary Schools of Tehran in the academic year 2020-2021. A total of 521 students (277 girls and 244 boys) were examined using a convenience sampling method. To analyze the data obtained from the test, inferential statistics to determine construct validity, Pearson correlation matrix, and test-retest reliability using SPSS software version 26.
<strong>Results</strong><strong>:</strong> The results indicated that the construct validity of the Digital Quotient Test, using the internal consistency between its eight domains and the total score as evidence for this validity, was found to be appropriate (P < 0.05). Using the test-retest method with a coefficient of 0.872, the test reliability was estimated to be appropriate (P < 0.01).
<strong>Conclusion:</strong> The Digital Quotient Test has appropriate validity and reliability in children and adolescents aged 8-18 years in Iranian community. <br><strong data-start="112" data-end="120">هدف:</strong> ضریب هوش دیجیتال (DQ) به مجموعهای جامع از شایستگیهای دیجیتال اشاره دارد که از ارزشهای اخلاقی جهانی استخراج شده و با هدف بهبود تعامل انسان با فناوری، کنترل آن و خلق فناوری طراحی شدهاند. هدف مطالعه حاضر، تعیین هنجارها و بررسی ویژگیهای روانسنجی آزمون ضریب هوش دیجیتال در کودکان و نوجوانان ۸ تا ۱۸ ساله جامعه ایرانی بود.
<strong data-start="447" data-end="458">روش:</strong> جامعه آماری این مطالعه شامل دانشآموزان مدارس ابتدایی سطح اول و دوم و مدارس متوسطه سطح اول و دوم تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۰–۱۳۹۹ بود. در مجموع ۵۲۱ دانشآموز (۲۷۷ دختر و ۲۴۴ پسر) با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس بررسی شدند. برای تحلیل دادههای حاصل از آزمون، از آمار استنباطی برای تعیین روایی سازه و ماتریس همبستگی پیرسون و نیز از آزمون بازآزمایی (test-retest) برای تعیین پایایی با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه ۲۶ بهره گرفته شد.
<strong data-start="895" data-end="905">نتایج:</strong> نتایج نشان داد که روایی سازه آزمون ضریب هوش دیجیتال با توجه به همبستگی درونی بین هشت حوزه آن و نمره کل، مناسب است (P < 0.05). همچنین با استفاده از روش بازآزمایی و ضریب ۰.۸۷۲، پایایی آزمون نیز رضایتبخش بود (P < 0.01).
<strong data-start="1127" data-end="1142">نتیجهگیری:</strong> آزمون ضریب هوش دیجیتال دارای روایی و پایایی مناسبی برای کودکان و نوجوانان ۸ تا ۱۸ ساله در جامعه ایرانی است.https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_209492_618fbec2ac5dc7fed44d8a534bcc36b7.pdfRahman Institute of Higher EducationJournal of Modern Psychology2783-44334320240701Prediction of Emotional Divorce based on Family Communication Patterns with the Mediating Role of Marital Burnout in Married Female Teachers of Darab Cityپیش بینی طلاق عاطفی براساس الگوهای ارتباط خانواده با نقش میانجی دلزدگی زناشویی در معلمان زن متأهل شهر داراب657821050410.22034/jmp.2024.467134.1114ENZakiyeFarajiMaster of Clinical Psychology, Department of Medicine, Shiraz Branch, Pardis Islamic Azad University, Shiraz, Iran0009-0001-3972-1169ZahraGhavaminiaMaster of Clinical Psychology, Department of Medicine, Shiraz Branch, Pardis Islamic Azad University, Shiraz, IranJalalKalantariAssistant Professor, Department of Psychology, FASA Branch, Islamic Azad University, Shiraz, IranJournal Article20240310 <br /><strong>Objective</strong>: This study aimed to predict emotional divorce among married female teachers in Darab City by analyzing family communication patterns and examining the mediation effect of marital burnout.<br /><strong>Methods</strong>: Descriptive and correlational analyses were used. All married female instructors employed at the Darab primary schools during the academic year 2023-2024 were the study's population. The census technique was employed to estimate the sample, estimating the population of 176 individuals. The Revised Family Communication Patterns Scale (RFCP), Couple Burnout Measure (CBM), and Gottmanns Emotional Divorce Scale (GEDS) were used to collect data. The data were analyzed using structural equations (SEM) and Pearson's correlation test, and the findings were examined using Lisrel 9 and SPSS25 statistical software.<br /><strong>Results</strong>: Marital boredom had a direct and significant association with emotional divorce, and it had an inverse and significant relationship with communication orientation and compliance orientation. There was a direct and significant correlation between emotional divorce and conformity orientation, and an inverse and significant correlation between emotional divorce and communication orientation. Marital boredom also acted as a mediator in the interaction between emotional divorce and family communication styles (p<0.05).<br /><strong>Conclusion</strong>: Thus, it can be anticipated that as the family's conformance orientation increases, the rate of marital discontent will rise as well, and that as this variable rises, so too will the emotional divorce rate. <br /><strong>هدف</strong>: پژوهش حاضر با هدف پیش بینی طلاق عاطفی براساس الگوهای ارتباط خانواده با نقش میانجی دلزدگی زناشویی در معلمان زن متأهل شهر داراب انجام گرفت. <br /><br /><strong>روش</strong>: پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش، کلیه معلمان زن متاهل شاغل در دوره ابتدایی شهر داراب در سال تحصیلی 1403-1402، بود. جهت برآورد نمونه با توجه به اینکه جامعه آماری 176 نفر بود، از روش سرشماری استفاده گردید. گردآوری داده ها با استفاده از پرسشنامه بازنگری شده الگوهای ارتباطی خانواده (RSCP)، مقیاس دلزدگی زناشویی (CBM) و مقیاس طلاق عاطفی گاتمن (GEDS) انجام شد. از آزمون همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری (SEM) جهت تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد، و نتایج به دست آمده توسط نرم افزار آماری SPSS25 و لیزرل 9 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. <br /><br /><strong>نتایج</strong>: دلزدگی زناشویی با جهتگیری همنوایی ارتباط مستقیم و معنادار و با جهتگیری گفت و شنود رابطه معکوس و معنادار دارد، دلزدگی زناشویی با طلاق عاطفی رابطه مستقیم و معنادار دارد. طلاق عاطفی با جهتگیری گفت و شنود رابطه معکوس و معنادار و با جهتگیری همنوایی رابطه مستقیم و معنادار دارد. علاوه براین دلزدگی زناشویی نقش میانجی در رابطه بین الگوهای ارتباطی خانواده و طلاق عاطفی ایفا می کند. <br /><br /><strong>نتیجهگیری</strong>: بنابراین می توان پیش بینی نمود با افزایش جهتگیری همنوایی در خانواده، میزان دلزدگی زناشویی افزایش و با افزایش این متغیر، طلاق عاطفی نیز افزایش یابد.https://modernpsy.rahman.ac.ir/article_210504_415b15c9238fa5359b642eb953b7eae9.pdf